Ria Smits kijkt anders naar de natuur. Waar anderen aan voorbij fietsen of wandelen, ziet zij een verhaal. In haar maandelijkse columns neemt ze lezers mee in haar verwondering over planten, dieren en alles wat er in de natuur gebeurt. Haar verhalen nodigen je uit om zelf ook wat beter om je heen te kijken.
Ria: ‘De natuur bracht rust en groeide uit tot een passie’
Ria woont al jaren aan de rand van natuurgebied De Maashorst. Toch was ze niet altijd de fanatieke natuurliefhebber die ze nu is. Ze is geen bioloog van opleiding en wandelde vroeger niet veel. Pas toen haar gezin te maken kreeg met moeilijke omstandigheden, ontdekte ze de kracht van buiten zijn.
Wandelen werd een manier om rust te vinden. De natuur bood ruimte om het hoofd leeg te maken en nieuwe energie op te doen. Ook haar dagelijkse fietstochten naar het werk hielpen daarbij. Buiten zijn, bewegen en letten op wat je onderweg tegenkomt, maakten het verschil. Langzaam groeide haar interesse in de natuur.
Via de natuurgidsencursus van IVN leerde Ria steeds beter kijken: Naar de kleine details, een bloemetje aan een hazelaar, een vlinder op een pruim of een op het eerste gezicht onaantrekkelijk beestje waar de meeste mensen ongemerkt aan voorgaan. Dat kijken werd uiteindelijk een blijvende passie.
Van toevallige verhalen naar vaste columns
Het schrijven begon eigenlijk heel spontaan. Toen er een website werd opgezet voor een natuurorganisatie waarbij Ria betrokken was, merkte ze op dat er nog weinig natuurinformatie op stond. Haar reactie was simpel: “Dan schrijf ik wel iets.”
Dat eerste stukje smaakte naar meer. Ria begon verhalen te maken over alles wat ze onderweg tegenkwam. Soms een bijzondere plant, soms een vlinder of iets opmerkelijks langs een wandelpad. Het begint altijd met iets dat haar aandacht trekt of een vraag van één van de kleinkinderen. Vervolgens gaat ze op onderzoek uit in boeken, gidsen en andere bronnen. Zo ontstaat een begrijpelijk en leuk verhaal, want humor stopt Ria er ook in.
Ze schreef sinds 2024 tientallen columns die iedere maand op de website van IVN-Uden te lezen zijn. En ideeën heeft ze nog genoeg. Ze somt zo vijf onderwerpen op waaronder tondelzwam, atalanta en mier. Er is altijd weer iets nieuws te ontdekken.
Ria:
“Neem de pissebed. Dat is echt zo’n vies beestje. Nou dat beestje is ook weer gruwelijk interessant.”
De Maashorst als plek van verwondering
Voor Ria is De Maashorst veel meer dan een natuurgebied. Het is een plek waar ze tot rust komt, waar ze blijft leren en waar ze telkens opnieuw verrast wordt.
Een groene specht, een ree in de verte of een atalanta op gevallen vruchten: het zijn juist de kleine ontmoetingen die haar inspireren. Volgens Ria begint natuurbeleving met willen kijken. Even stilstaan. Oog hebben voor wat er om je heen gebeurt.
Die verwondering probeert ze in haar columns door te geven. Dat doet ze met toegankelijke verhalen die laten zien dat ieder plantje, dier of natuurverschijnsel een eigen verhaal heeft. Zelfs soorten waar mensen vaak een hekel aan hebben, zoals mieren, wespen of pissebedden, blijken ineens een stuk interessanter als je ontdekt welke rol ze spelen in de natuur.
aandacht voor wat er om je heen leeft
Ria hoopt dat haar verhalen mensen helpen om anders naar de natuur te kijken, omdat verwondering vanzelf ontstaat als je aandacht hebt voor wat er om je heen leeft. Zoals ze zelf zegt:
“Je moet het willen zien. En er iets mee willen. Dat maakt het verschil.”
Voor de bezoekers van natuurgebied De Maashorst mogen we iedere maand één van de columns van Ria Smits delen op natuurgebieddemaashorst.nl. Verhalen vol verwondering, recht uit de natuur. Misschien kijk je daarna zelf ook net even anders naar de wereld om je heen.
Ria:
“Ik probeer eigenlijk mijn eigen verwondering te delen.”
We plaatsen al deze columns op onze site:
